Dziś wyjątkowy dzień! ;)

Pierwszy raz w historii karmienia łyżeczką z walki o czystość wyszliśmy zwycięsko :) ani jednej plamki na bluzkach czy spodenkach. Ja mam małą plamkę na koszulce, ale uczyniłam ją podczas przygotowywania posiłku. Jak tata wróci do domu to powie, że mama synom jeść dziś nie dała ;)
Oby tak dalej! :D

Uwilbiam nasz kojec

Kupiliśmy kojec 190/190cm. Do tej pory panowie leżeli na macie, z której uciekali jak tylko się odwróciłam. Teraz są bezpieczni a ja nie muszę ich ciągle przenosić na mate, mój biedny kręgosłup odpoczywa. Michał się śmieje że chłopaki walczą w ringu MMA. Miałam duże wątpliwości, ale teraz stwierdzam, że pomysł był cudowny. Wcześniej chłopcy spędzali więcej czasu w łóżeczkach a teraz mają dużo przestrzeni, którą mogą wspólnie dzielić. Kojec jest tak duży, że swobodnie do niego wchodzimy i bawić się z koleżkami. Uwielbiam ten kojec.

Chłopcy jedzą chrupki kukurydziane.  

Patka zmieniła pierwszego pampersa a tym szczęśliwcem, który tego wielkiego czynu doświadczył był Mikołaj :)

Berlin nie dla cwaniaków :)

Zostaliśmy z Mikołajem sami na włościach. Szymuś pojechał z tatą i babcią Haliną do Berlina dopasować kask. Mieliśmy jechać we troje a M miał zostać z babciami, ale mama wymyśliła, że może odpocząć, zrelaksować się, pobyczyć, leżeć do góry brzuchem, leniuchować, wałkonić się, zbijać bąki, ogólnie nic nie robić :D Zostałam więc z M w domu.
Z jednym dzieckiem to jest chyba klawe życie. Jakby dzidziuś był taki jak M, który lubi sobie pospać to spalibyśmy całe dnie. Natomiast z Sz wszędzie bym biegała, bo on jest lżejszy, ale mam dwóch super chłopaków i też jest klawo :)

DOPÓKI NIE MIAŁAM DZIECI BYŁAM LENIWYM CZŁOWIEKIEM!

Kask

Byliśmy w Berlinie. Nie była to zwykła wycieczka tylko wyjazd w sprawie krzywej główki Szymka. Wcześniej szukaliśmy pomocy w Polsce, ale wszyscy bagatelizowali problem twierdząc, że z krzywą główką się żyje. My jednak postanowiliśmy za wszelka cenę pomoc młodemu. Znaleźliśmy klinikę w Niemczech w której zakładają dzieciom kaski ortopedyczne. Nie będę się wdawała w szczegóły, ale mamy człowieka w kasku :)
Kask ma swoje dodatkowe zalety. Ochrania głowę Szymka kiedy zawodnik wali łepkiem w co popadnie. Nie straszna mu podłoga, szczebelki w łóżeczku i głowa brata.


A swoją droga Berlin podobał się całej piątce. Mówię to również w imieniu chłopców, bo jakby byli świadomi to z pewnością byliby zachwyceni :) Miasto bardzo ładne, ludzie fajni, ogromna ilość rowerów i ścieżek, szkoda tylko ze po niemiecku gadają :)
Natomiast podróż była koszmarna. Zamiast 6h jechaliśmy w jedna stronę 9h a w drugą 11h. Ulewa, korki, 2 wypadki i nie mieliśmy skąd wziąć gorącej wody na mleko. Z powodu wypadku staliśmy 2 h w takim korku, który się wcale nie ruszał i karmiliśmy dzieci soczkami bananowymi. Masakra! Mam nadzieję, że kolejny wyjazd obejdzie się bez przeszkód.

Co się działo...

Miałam wolną sobotę. Byłam w spa z koleżanką Joanną od ubranek i zabawek :) Miałam się zrobić na bóstwo, ale panie nie podołały tak trudnemu zadaniu. Za to zmniejszyłam sobie pory i dowiedziałam się, że mam bardzo ładne stopy. Dobre i tyle.

W niedziele byliśmy u babci Ani i dziadka Marka na ur babci (tajemnica na których ciii...) i 40 rocznicy ich ślubu. Zjedliśmy pyszny obiad. Dziadek Marek widział chłopców dopiero kilka razy i bardzo się cieszył, że do niego przyjechaliśmy. Chłopcy zaczynają się wstydzić i bać ludzi im nieznanych i na początku trochę obawiali się dziadka. Podobno to taki okres przejściowy i minie jeśli nie będziemy ich w tym umacniać.


Szymuś już bardzo długo utrzymuje się na brzuszku. Dłużej śpi. Choć nie dziś :)
Mikołaj potrafi już utrzymać się przez chwilę w pozycji siedzącej a w foteliku nawet dość długo. Wiem, wiem, wiem. Nie wolno dzieci sadzać :P Przestał mówić da, da, da ,da... to smutne bo da, da było bardzo zabawne i chciałam nagrać filmik. Chociaż pewnie by się nie udało, bo chłopaki jak widzą kamerę to milkną. Kamera ich onieśmiela :)
Obaj oglądają swoje stopy. Mają równie ładne jak mama :D

 
Dziś wróciła Patka. Podobno nie chciała wyjeżdżać. Nikt nie chce wracać z fajnych wakacji zwłaszcza jeśli tu czekają go obowiązki i nie można ryb łowić ;p

Wścieklizna

Dziś Mama bardzo zdenerwowała się na Tatę. Myślę, że w końcu ktoś kiedyś popełni zbrodnie w afekcie. I nie myślę o dosłownym mordzie, a o wybuchu gdy moja cierpliwość się skończy. Muszę iść po persen do apteki. Profilaktycznie co rano sobie łyknę do śniadania, może jakaś znieczulica mnie dopadnie i łatwiej będzie mi znieść Chłopa humory.

próba sił :)

Kilka dni temu Michał zawiózł chłopców do parku, zostawił z dziadkami, a sam wrócił do domu. Odkąd są dzieci to jeszcze nie byliśmy w takiej sytuacji. Było no nie wiem jak... cicho :)

Nic szczególnego nie robiliśmy ;) tylko zjedliśmy spokojnie obiad. Bez dzieci patrzących na nas z fotelików albo biegania co chwila do sypialni żeby ich uspokajać.

Dziś znów byliśmy sami w domu. Mieliśmy w tym czasie we dwoje pochodzić po sklepach i skorzystać z ostatnich przecen. Byliśmy przyszykowani, ale przed wyjściem podjęliśmy decyzję o pozostaniu w domu. Dla odmiany poszliśmy spać :)

.

pierwszy w życiu 'syfek' :)

Spisek...

jak tu się złościć kiedy ten uśmiech bezzębnego dziadka powala :D

Trzeci dzień z rzędu Szymuś zrobił kupę, która wypłynęła z pampersa rozmazując się po ubranku i foteliku. Normalnie nie zdarzają się takie rzeczy dwa razy z rzędu a co dopiero trzy. Wietrze tu jakiś spisek :)

Gówniana historia ;D

Sz siedzi sobie sympatycznie w foteliku. Patrzę a tu coś ciemnego na nóżce. Przyglądam się... a tu wszystko w gówienku! Młody zrobił kupę, która wypłynęła i ubrudziła fotelik, ubranko, kolanko, a w zasadzie cala nóżkę, skarpetkę, rączkę z łokietkiem włącznie :) fuj! było co robić! trzeba było się wykapać w całości :) dobrze, że rączka nie powędrowała do buzi. chyba tam nie trafiła bo pyszczek był czysty... chyba :)

Poza tym dzień był przyjemny :)
Popołudniu pojechaliśmy z wizytą do Tymka i Matiego oraz ich sympatycznych rodziców. Przyjechaliśmy z pustymi torbami a wyjechaliśmy z pełnymi. Dostaliśmy (nie po raz pierwszy) torby ubrań, zabawek i super fotelik. Podczas spaceru mamę pogryzły komary :) Mama lubi pisać o sobie w trzeciej osobie ;)

Dziś pierwszy raz chłopcy jedli z jednego talerzyka i tą samą łyżeczką. Do tej pory jakoś nie mogłam się przełamać, ale było trudniej i któryś zawsze musiał czekać na jedzonko. Teraz chłopcy będą  jeść w tym samym czasie. Jedna łyżeczka dla Mikołajka, druga dla Szymutka. Próchnica nam nie straszna ;P
Kliknij: Próchnica nam nie straszna :)

Szymuś lubi swoją nianię ;)

delikatny chłopak

Byłam dziś z Szymkiem oddać krew, tzn. Szymuś ją oddawał, a mama kibicowała. Robiliśmy dużo badań i trzeba było wypompować mu, aż 2 wielkie fiolki, jak dla dorosłych. Pani była przejęta równie mocno jak ja albo bardziej. Zapytała nawet czy jestem pewna, że chcę zrobić mu aż tyle badań. Ja pewna nie byłam, ale tato Michał owszem.
Mama musiała mocno trzymać chłopca, bo był gotów uciec z leżanki. Strasznie się szarpał i płakał. Płakał? Szymuś wył! Serce się mamie kroiło z żalu, ale pani nie pozwoliła go uspokajać, bo jak krzyczał i się denerwował to krew lepiej krążyła i szybciej zapełniała folki. Pani bardzo mocno uciskała rączkę Szymusia. Chłopak ma skórę po ojcu. Delikatną jak porcelana. Nawet najmniejsze uderzenie i już panowie mają sińce. "Księżniczki na ziarnku grochu" :)
Teraz Szymuś wygląda jakby był bity. Jego rączka jest sina z krwawymi wylewami. No cóż... rodzina patologiczna - biją dziecko :)

Tato Michał

Tato Michał, super informatyk obiecał przygotować nowy blog. Obiecał!
Mama Kasia chciałaby, żeby odbyło się to dość szybko, aby nie musiała przenosić wpisów, które uzbierają się przez długi czas.
Mama Kasia czeka od jakichś 2 lat, żeby tata Michał naprawił kolanko pod zlewem w kuchni. Nie wróży to dobrze :p

Dziś rozpoczęliśmy kolejny turnus rehabilitacji.

marchewka też jest pycha!

Szymuś to ranny ptaszek

Drugi dzień z rzędu pobudka o 4.30!!! Ten chłopak "nie zna litości" :(

pierwsze karmienie poza domem

Dziś spędziliśmy kilka godzin poza domem. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego gdyby nie fakt, że wszyscy czworo jedliśmy obiad w restauracji. Chłopcy mleko a rodzice coś bardziej wyszukanego. Na pierwszy raz wybraliśmy miejsce nam znajome czyli Rozario's wuja Jarka :) Zabraliśmy mleko w proszku i przygotowaliśmy jedzonko na miejscu. Panowie byli lekko rozkojarzeni i nie zjedli wszystkiego, ale na deser były owocki a na nie znalazło się miejsce w brzuszkach :)
Wróciliśmy do domu wykończeni. Wszyscy czworo.
Mikołaj bez problemu przekręca się z pleców na brzuchol. Odwrotnie jeszcze nie potrafi, ale podejmuje próby.

Ciężki dzień - kolejny z wielu...

To był bardzo ciężki dzień. Od rana nie mogłam się z niczym wyrobić. Na 16 byliśmy umówieni do hepatologa. Wizyta był żenująca. Pani doktor wiedziała mniej od nas a w zasadzie od taty Michała, który wszystko sprawdza w internecie i konsultuje z kolegą lekarzem :)

Odstawiamy leki na wątrobę. Za miesiąc zrobimy badania i dowiemy się czy wątróbka podjęła samodzielną pracę.

Wróciliśmy do domu i się zaczęło... biedny Mikołajek zaczął wyć :( zasnął „wykończony“ dopiero około 22. Szymuś tak się zmęczył tym zamieszaniem i hałasem, że położony do łóżeczka od razu usnął. Bez smoka!

Trzeba kupić łóżeczko, bo ja dostaje klaustrofobii patrząc na ściśniętego w kołysce Szymusia.

Ząb nr 2

Mikołajowi wyrósł kolejny ząbek. Dużo płacze czym smuci rodziców :( nosimy, bujamy, dajemy syropki przeciwbólowe, ale to niewiele pomaga.

Wróżka zębuszka :)

Mikołaj ma pierwszego ząbka!

początek

plan był inny... mieliśmy jeszcze dużo czasu... bardzo dużo...
chłopcy urodzili się 23 stycznia 2011 a powinni 07 kwietnia. Nie będę opisywała traumatycznych wydarzeń z tym związanych. Nie chcę również rozpisywać się na temat ciężkich kilku miesięcy spędzonych w szpitalu.

Teraz Szymon i Mikołaj mają pół roku (wieku normalnego, nie skorygowanego) i są super chłopaczkami.
Nie mam zbyt dużo wolnego czasu, ale postaram się czasem coś napisać. Wspomnienia tak szybko zacierają się w pamięci, więc miło będzie kiedyś tu zajrzeć i powspominać.